مهرداد چند روزي بود كه دانشگاه نمي اومد،
ظاهراً با باباش دعواش شده بود و باباش بهش گفته بوده كه ديگه پول ترم آخرت رو بهت نمي دم و حسابش رو هم بسته.
مهرداد از اين بابت كه قرار بود دوستش سارا رو ببره كاشان(خونه سارا) و مهرداد ماشين جور نكرد هم خيلي شاكي بود،خلاصه يكم باهاش حرف زدم،يكم سر عقلش آوردم و يكم نيشش رو باز كردم.
ديشب هم تصميم گرفتيم با احمد دوست مهرداد،بريم خونه علي لطفي كه تازه از كربلا اومده بود،
اول از همه بعد از 40 دقيقه ما رو رسونده به يه چايخونه در پايين شهر و بعد از كشيدن قليان(كه من اولين بارم بود كه در چايخونه ميرفتم) راهي خونه علي شديم، و علي برامون از حال و هواي نجف و كربلا گفت و گفت كه سربازاي امريكايي چقدر ،مي گشتنشون و گفت كه تا كربلا رو نبيني هيچ وقت نمي فهميد يعني چه.
منم گفتم،گفتم كه هر كي پاش به خاك كربلا بخوره ،بهشتيه و گفتم كه چقدر دوست دارم برم،اما لياقتش رو ندارم و حالا حالاها بايد بدوم تا ما رو به خونشون راه بدن.

آهنگ هاي رپ جديدي به دستم رسيده:
 من مُردم  اين روزا يه جورايي تو اون دنيام
 و وقتي عصبي ميشم واي ميسم تو رو شما
 مثل روزايي كه بهم دروغ مي گفتي با چشات
 تا آخرين باري كه ديدمت دم دانشگاه
 من هنوز يادمه تورو ميديدم دم كتابخونه
 ورق كتابا خيس بودو اين اشك چشام بودش
                                                       "كاري كردي كه همه عقده هام تو عربده گم شه"
   " من فقط تو تنهاييم دارم يه جاي چارديواري
   زندگيمم شده عين فيلماي چارلي چاپلين"
                                     ولي اينجاشو پيشرو خيلي قشنگ ميگه(خيلي خيلي):
                                                   ولي از ديدگاه من يه صحنه هيچوقت فراموش نميشه
                                                     حتي صدها روز ديگه
                                                             تو با دوتا ديگه بودي
                                                     كه اين مقايسه حتي رو ترازو هم نميره

ديروز صبح با زن داداشم كه نسبتاً حالش بهتره  و خانوادش رفتيم كوه،و اينبار با خواهر و خواهر زن داداشم به ارتفاعات رفتيم.
روز بدي نبود علاوه بر اينكه ،ديروز استقلال سه بر صفر راه آهن رو زد و همچين يه لبخندي رو روي لبام آورد.(چون اس اس بد نتيجه گرفته)
اما امروز پرسپليس،به صورت مفتي مفتي از سايپا برد.
توي اين هفته برنامم خيلي فشردس و گرافيك خيلي فشار آورده،علاوه بر اينكه استاد چندزبانه هم اصلاً خوب درس نميده و احتمالاً بايد خيلي براش تلاشم رو مضاعف كنم.
از این سایت می تونیم اسممون رو وارد کنیم و هم معنیشو بگه و هم بگه چند نفر به این نام وجود دارند.

اصلاً روز هاي اول اين هفته باب ميلم نبوده  و نيست
خداي خوبم،خدايي كه هميشه بنده اش هستم،روزانه درس هاي بزرگي به من مي دهد.
درسهايي كه نامش راتجربه گذاشته ايم.
درسهايي كه آدم را پخته مي كند و من را بزرگ
و وقتي به روزي فكر مي كنم،كه فكر مي كردم براي خودم مردي شده ام،به خنده مي افتم،و جالب اينجاست كه در همان لحظه فكر مي كنه كه الان ديگر مردي كامل شده ام،اما قطعاً روزي هم خواهد رسيد كه به امروزم بخندم.
ياد روزي افتادم كه آقاي شهيدي در كانون نوجوان،به ما آداب صحيح نماز خواندن ياد داد،و من بعد از آن هر بار كه به مسجد مي رفتم،در ذهنم براي ديگران ايراد مي تراشيدم و با غروري،بس بيخود نماز خواندن خود را درست مي پنداشتم.
اما آدم ها زود بزرگ مي شوند،اين جمله ايست كه بدجور ذهنم را گريبانگير خودش كرده است،جمله اي كه انگار دارم دركش مي كنم.
امروز دانشجو،فردا سرباز،بعد از كار و بعد از آن خريد ملك و ماشين و بعد از آن ازدواج
واقعاً آدم ها زندگي مي كنند و بزرگ مي شوند تا ازدواج كنند،يعني تمام خستگي ها ورنج ها براي امر ازدواج صورت مي گيرد.
چرا چرا من نمي توانم بفهمم،كه براي چه اينقدر تلاش مي كنيم ،چرا همه ما راضي نمي شويم به تلاش كمتر،دل خوشتر،فكر آزادتر،عمر بيشتر
چرا داريم به سمتي مي رويم كه همه حريص شده ايم،همه گرسنه ايم،چرا اگر روزانه فكرت به هشتصد جاي مختلف نباشد ،آن روز به شب نمي رسد.
چرا همه بي وفايند،خدا
خدا در اين چند وقته شاهد خيلي از بي وفايي ها ،ناملايمت ها و كجي ها بوده ام،بي وفايي هايي كه كم كم دارند من را هم حريص مي كنند ،حريص به چيزي كه اصلاً از آنجا نبوده و نيستم.
كاش اينقدر توان داشتم،تا در لحظه جواب تمام ناملايمتي ها را مي دادم.
شايد روزي مجبور شوم،غرورم،شرفم و همه چيزم را زير پا، له كنم،تا حقم را بگيرم،حقي كه از من گرفتند،من را خشن كردند،و حال تمامشان نشته اند روبرويم و به من مي خندند.
مي گذرد،ميرسد،قطعاً جوابتان را مي دهم،اما نه در آن دنيا،مي خواهم همه را در همين دنيا جوابشان را بدهم.
وبلاگم مرا ببخش،مرا ببخش به خاطر اينكه تمام خوشي هايم را تمام مي كنم و فقط با كالبدي از يك تن خسته و بي روح برايت سخن مي گويم.
اما تو كوه درد باش   طاقت بيار و مرد باش

از اول هفته كه با ميلاد رفتيم براش ،اسپيكر خريديم،من با اينكه خيلي خسته بودم،تازه از دانشگاه اومده بودم ،ولي تمام پاساژ رو زيرو رو كرديم تا آخر يه اسپيكر خوب براش برداشتيم.
بعدش روز به ياد ماندني سه شنبه، كه استقلال تهران ،تيم هميشه محبوب من،توانست راه آهن رو در ضربات پنالتي،و با كمك دستان طلايي طالبلو شكست بده،دمشون گرم ،اينقدر داد زدم و خوشحالي كردم كه خدا مي دونه،بعدشم با يك پلاستيك پر چلسمه ،رفتم خونه مهرداد اينا و كلي اين قليون لامذهب رو كشيديم و من اينقدر خوشحال بودم كه بلند نمي شدم.
ديروز هم كه برنامه هاي گرافيكم رو تحويل دادم و استاد ايمانپور عزيزم نمره كامل رو بهم داد و از اون طرف نمره كامل پروژه هاي مباحث ويژه رو دشت كردم.
چهارشنبه هم رفتم با آرش كتابخونه و خير سرم براي كنكور درس خوندم.
الانم كه دارم مي نويسم خيلي خستم
چون همين الان از كوه صفه اومدم،صبح نسبتاً زود بود كه با خانواده رفتيم اونجا و صبحانه رو خورديم
و بعد با داداشام و خواهرم رفتيم بالا كوه
و چندتا عكس هم گرفتيم
البته اونا تا يه مقدار از راه رو اومدند و من
از اونها جدا شدم و تا بالاي بالا ،حتي كمي جلوتر هم پيش رفتم
اونجا يه پسره ،عكس ازم گرفت و برام بولوتوث كرد
بعدشم راه برگشتو بيشترشو دويدم
اومديم پايين و چنتا چلسمه خورديمو و برگشتيم
حالا هم من بوي ،ماهي مرده ميدم،پيف پيف
                             نمي كنم نصف نصف چيزي كه مال من
                                      شايد مي خواي كاري كني
                                                    كه من ازت بدم بياد
                                      واسه فراموش كردنت
                                                    آب و آتيش زدم زياد
                                      فكر كن يه آدم عاديم ندارم شهرت
                                                    حالا طرح دوستي بريز اگه داري جرات
                                      معروفتر از من بود كه رفتي پيشش آره
                                                     از اين معروفترم داريم مي خواي بدم شماره
                                      هركي با تو رفيقه
                                                     دقت كني پول لازمه
                                      يواش يواش بكش بالا
                                                     نگيري سو هازمه
                                     يه بار خواستي پول بم بدي
                                                بت گفتم من پول نمي خوام
                                    تا كه بفهمي فرق دارم
                                               من با تمومه رفيقام
                                     لياقتت همونان كه بمالن درت
                                               نه فرشته هايي كه بچرخن دورو برت
                                    آره تركت مي كنم
                                                   به من نمي خوري تو
                                    فردا مي خواي دوباره
                                                   خودتو بكني گو
                                   من مي رم سوي خودم
                                                   تو هم سوي خودت برو
                                   من پي عشقو حال
                                                   تو پي زندگيت بدو_{(حسام استپ)}